نگاه كن كه غم درون ديده ام

چگونه قطره قطره آب مي شود

 
چگونه سايه سياه سركشم

آی آدم ها

آی آدم ها که بَر لبِ ساحل نشسته شاد و خندانید!

یک نفر در آب دارد می سپارد جان.

یکنفر دارد دست و پای دائم می زند

روی این دریای تُند و تیره و سنگین که می دانید.

آ ن زمان که مست هستید از خیالِ دست یابیدن به دُشمن،

آ ن زمان که پیشِ خود بیهُده پندارید

که گرفتستید دستِ ناتوانی را

تا به تواناییّ بهتر را پدید آرید،

آ ن زمان که تنگ می بندید

بر کَمَرهاتان کَمربند.

در چه هنگامی بگویم من؟

یکنفر در آب دارد می کند بیهُده جان قربان!

آی آدم ها که بر ساحل بساطِ دلگُشا دارید!

نان به سفره، جامه تان بر تن؛

یکنفر در آب می خواند شما را.

موجِ سنگین را به دستِ خسته می کوبد

باز می دارد دهان با چشم از وحشت دریده

سایه هاتان را ز راهِ دور دیده

آب را بلعیده در گودِ کبود و هر زمان بی تابیش افزون

میکند زین آب ها بیرون

گاه سر، گَه پا.

آی آدم ها!

او ز راه دور این کهنه جهان را بازمی پاید،

میزند فریاد و و امید کمک دارد

آی آدم ها که روی ساحل آرام در کار تماشایید!

موج می کوبد به روی ساحلِ خاموش

پخش می گردد چنان مستی به جای اُفتاده. بس مدهوش

میرود نعره زنان. وین بانگ باز از راه دور می آید:

...« آی آدم ها » -

و صدای باد هردَم دِل گُزا تر،

در صدای باد بانگِ او رهاتر

از میانِ آب های دور و نزدیک

باز در گوش این نداها:

...« آی آدم ها » -